Армяне - самоназвание гай (или хай(HAY. eng)) - является одним из немногих на земле «первородных» народов. В основе их происхождения лежит красивая библейская легенда о чудесном спасении Ноя и его семьи на вершине горы Арарат. Впрочем, подобные или похожие легенды лежат в основе истории многих народов. Книга Бытия называет потомство Ноя по именам и указывает первоначальное расселение этого потомства близ Арарата в Санаарской долине. Многое из этих сведений подтверждается древними халдейскими, сирийскими и греческими историками. По библейскому преданию один из правнуков Ноя, внук Иафета, сын Гомера, Торгом еще при жизни разделил свои владения между сыновьями. Айку досталась Армения, он и стал основателем династии первых армянских царей - Айкидов, и родоначальником армян. Легенда гласит, что, являясь одновременно одним из главных родоначальников вавилонских, Айк участвовал в постройке Вавилонской башни по предложению главного халдейского родоначальника Бела (он же Немврод). Но почувствовав, что Бел стремится к единоличному господству, Айк вместе с сыновьями вернулся в свои земли. Бел не простил этого Айку. Пытаясь избежать открытых столкновений и хитростью подчинить себе Айка, Бел предложил ему избрать любые, даже самые плодородные земли Вавилона для переселения в пределы своих владений. Айк категорически отказался.Тогда Бел объявил войну Айку. Это была первая война в истории человечества документально зафиксированная. Решающая битва произошла у Ванского озера, где войска Бела были разбиты, а он сам погиб от стрелы Айка.

Բաբելոնը ոչ միայն աշտարակաշինության դրվագում, այլև Սուրբ Գրքի ողջ տեքստում հանդես է գալիս որպես հեթանոսության հոմանիշ և խորհրդանիշ։ Այն, ըստ Սուրբ Մատյանի, պիտի վերանա, կորստյան մատնվի, ընդ որում՝ Աստծո հրահանգով։ Հատուկ ուշադրության է արժանի, որ այդ հրահանգի շրջանակում Բաբելոնի դեմ մարտնչելու համար Աստված կոչ է անում այն նույն ազգին, որն իր ծագման պահից է կռվել բաբելոնյան կռապաշտության դեմ. «Հրաւիրեցէք ի վերայ դորա գունդս, պատուէր տուք յինէն Այրարատեան թագաւորութեանցն եւ Ասքանազեան գնդին» (Երմ. 51:27)։ «Արարատեան թագաւորութիւններ» արտահայտությունը մեկնաբանման կարիք չունի։ Ինչ վերաբերում է «Ասքանազեան գնդին», սա հանդես է գալիս որպես «հայոց» բառի գրեթե հոմանիշ, որով նշվում է հայոց աշխարհը բազում աղբյուրներում, ներառյալ հայկական, օր., Կորյունի աշխատությունում, երբ նա խոսում է «Ասքանազյան ազգի եւ Հայաստանյան աշխարհի գրի մասին» [41]։ Աստվածաշնչի եբրայերեն բնօրինակում վերոհիշյալ թվարկությունը մի քիչ այլ է. «զթագաւորութիւնս Արարատայ, Մինւոյ եւ Ասքենազայ»։ Այստեղ առկա և հունարենում բացակայող «Մինւոյ» բառը մատնանշում է Ուրարտուն։ Մենուա (Մինուա) թագավորի գահակալության ծաղկուն և արձանագրություններով ամենահարուստ ժամանակաշրջանը (Ք.ա. 810-786թթ.) միանգամայն հնարավոր էր դարձրել, որ նրա գահակալությունից մեկ ու կես դար անց, երբ գրվում էր Երեմիա մարգարեի գիրքը (Ք.ա. 627թ.), Ուրարտու կոչվող Վանի թագավորությունը Մերձավոր Արևելքում ճանաչվեր ամենաշատ գործնական և գրավոր «հետք թողած» գահակալի անվամբ։

Այս համատեքստում նոր հնչեղություն է ստանում սուրբգրային մի այլ դրվագ։ Բաբելոնից տարածված հեթանոսության ևս մեկ կենտրոն էր Նինվե քաղաքը։ Այն կառուցել էր ասորիների նախահայր Ասուրը, որը բաբելոնյան ծագում ուներ (Ծն., 10:11) և աստվածացվել էր իր սերունդների կողմից։ Նշենք, որ «Ասուր» անվան հնչյունափոխությամբ էլ առաջացել է «ահուր» բառը, որն Ավեստայում նշանակում է «տեր»։ Ըստ Աստվածաշնչի, հետագայում, երբ Ասորեստանի արքա Սենեքերիմը մտադրվեց կործանել Երուսաղեմն ու անարգեց Տիրոջ անունը, Աստծո նախախնամությամբ նա սպանվեց Նինվե քաղաքում իրենց կուռք Նիսրոխին երկրպագություն անելու պահին։ Այդ սպանությունը կատարվեց Իսրայելին փրկելու համար, ուստի տրամաբանական կլիներ ակնկալել, որ սպանողներն ապաստան գտնեին Իսրայելում։ Սակայն նրանք, ինչպես վկայում է Աստվածաշունչը, «Արարատի երկիր փախան» (Դ Թագ. 19:36-37, Եսայի 37:37-38. եբրայերենում ավելի հստակ է. «Հայաստան փախան»)։